قرن ما شاعر اگر داشت هوا بهتر بود

خار هم کمتر نبود از گل بسا گلتر بود

قرن ما شاعر اگر داشت که

کبوتر با کبوتر باز با باز نبود شعار پرواز

وای بر ما که تصور کردیم عشق را باید کشت

در چنین قرنی که دانش حاکم است

عشق را از صحنه دور انداختن دیوانگیست درماندگیست شرمندگیست

قرن قرن آتش نیست

قرن یک هوای تازه است

فکرها را شستشویی لازم است

گم شدیم گر در میان خویشتن

جستجویی لازم است

چه شیرین است وقتی سینه ها از مهر آکنده ست

چه شیرین است وقتی آفتاب دوستی،

در آسمان دهر تابنده ست

چه شیرین است وقتی،زندگی خالی ز نیرنگ است

دلم می خواست...........

بهاری جاودان آغوش وا می کرد

جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد!

بهشت عشق می خندید

به روی آسمان آبی آرام،

پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند

مگو این آرزو خام است!

مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است

اگر این کهکشان از هم نمی باشد

وگر این آسمان در هم نمی ریزد

بیا تا ما فلک را سخت بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

به شادی گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم

مدتهاست شب از نیمه گذشته و سنگینی اندوهبار ظلمتی نفوذناپذیر زمین را تا سر حد صمیمیت یک قلب صادق به ستوه آورده،

از ستاره ها در پهنای ابدیت سپهر خبری نیست.

انگار با رفتن تو نور و شادی از کلبه ی متروک قلبم پر کشیده .

سفر، گاهی اوقات چه چیز بدیست!

در چنین شبی است که می خواهم از بستر آشفته به خاک خفته ی یک قلب صادق کلامی چند با تو حرف بزنم...

با کسی سخن بگویم که وجودش افسانه ایست در تنگ سینه ی شبرنگ قرنها .

افسانه ی انسانی که فرزند آفتاب است و سینه اش دریا .

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نیستیم که با سنگ بمیریم

تقصیر ما نیست که اینگونه غریبیم

شاید خدا خواست که دلتنگ بمیریم

در نبود بال و پرهایی که رسم پروازند
سقوط تکراریست
آی پرنده ی مهربان برای حرمت پرواز
حتی اگر می توانی آسمانت را عوغ کن

زندگی زیباست در این هندسه و جبر و احتمال

زندگی زیباست در اوج اشک و حسرت و تردید

در بین هاله ای از غم در سراشیبی مرگ

در جاده انتظار در بهت و نا باوری جدایی

پشت میز قمار دلهره ی عجیبی داشتم

برگی حکم داشتم و دیگر هر چه بود ضعیف بود و پایین

بازی شروع شد

حاکم او بود و من محکوم همه ی برگهایم رفتند و سه برگ بیش نماند

برگی از جنس وفا رو کرد من بالا تر آمدم

بازی در دست من افتاد

عشق آمدم با حکم عشوه و ناز

برید

و حکم آمد از جنس چشم سیاهش

زندگی حکم پایین من بود و

باختم.......

تو گمان می کنی ایمان من و عشق منی

من به ایمان و به عشق و به گمان می خندم

پس از این عشق به هر عشق جهان می خندم

هر که آرد سخن مهر به میان می خندم

خنده ی تلخ من از گریه غم انگیز تر است

کارم از گریه گذشته و بدان می خندم